۲۲ آذر ۸۳ ...!

یاد آن روزها بخیر...!

ای کاش منم یکی و داشتم اینجوری هوامو داشت...!

شب بود، سرد بود.

بوی تعفن و چشمان خیس من، دستان خون آلودم

و پاییزی که سپری می شد.

من از درد به خود پیچیدم.

از روی جنازه ام رد شدی، هراسان بودی، من آنجا بودم.

زمین سرد بود، ترسیده بودم.

بوی جسد، بوی مرگ. دستانم را قطع کرده بودند.

من بدون دستانم هیچ چیز نیستم.

سگی گرسنه پایم را می درید. تو آنطرف تر بودی.

هنوز هم نگاهت زیبا بود، با آنکه چشمانت را از حدقه درآورده بودند.

چیزی را زمزمه می کردی.

از روی من رد شدی، من چشمانم را به تو داده بودم.

تو رفته بودی، هنوز هم نگاهت زیبا بود.

                                                    صمد تولدت مبارک...!